Odzież dla psów

Atrakcyjne ubrania dla psów. Odziez dla psów

Odzież dla psów

Duża część osób uważa ubieranie psów za coś nienormalnego – często z ich ust padają słowa o męczeniu piesków w ten sposób, jednak nie jest to w ogóle prawdą. Są to wypowiedzi osób , które nigdy nie miały na wychowaniu czworonoga i w ogóle nie wiedzą jak powinno się go pielęgnować. W czasach których obecnie żyjemy rola psa znacznie się zmieniła. Obecnie jest on przyjacielem domu a nie tylko narzędziem do zaganiania owiec lub tropienia zwierzyny. Hodowane są rasy psów które interesująco wyglądają oraz mają spokojne usposobienie. Ze statystyk wynika, że największą populację psów rasowych stanowią yorki oraz ratlerki. Te niezbyt duże pieski są lubiane za swój mocny charakter oraz piękny wygląd. Wprawdzie yorki posiadają bardzo gęstą okrywę włosa, jednak ze względów typowo wizualnych są obcinane na krótko. W ten sposób tracą swoją naturalną ochronę przed chłodem – dlatego też bardzo często można zauważyć na dworze trzęsące się z zimna yorki. To właśnie dla nich produkowana jest różnego rodzaju odzież.

odzież dla psówodzież dla psów

Żywienie i odsądzanie szczeniąt

Jeśli wszystko idzie dobrze, młode powinny jeść pokarm matki do 3-5 tygodnia życia. W tym czasie, gdy jeszcze pobierają dużo mleka od matki, można zacząć żywienie uzupełniające, aby szczenięta mogły nauczyć się jeść z miski. To pozwala uniknąć „zahamowania” w rozwoju młodych, spowodowanego ograniczeniem żywienia, a także pomaga w naturalnej redukcji pokarmu produkowanego przez sukę, ponieważ szczenięta potrzebują od niej mniej pożywienia.

Odsądzanie szczeniąt od suki
Pierwszym krokiem na drodze do odsądzenia jest przygotowanie papki z kaszki dla dzieci oraz z ogrzanego mleka krowiego i podanie jej każdemu szczeniakowi do pyszczka palcem lub końcem łyżeczki. Po takim wprowadzeniu miseczkę z mieszanką należy umieszczać w kojcu dwa razy dziennie. Przez pierwszy tydzień szczeniaki będą pełzały po swoim jedzeniu i trzeba będzie je wycierać po każdym karmieniu. Jeśli zostanie choć trochę mleka lub pokarmu na powierzchni ciała, może to spowodować zapalenie skóry lub utratę włosów. Na ogół zabiera się sukę w czasie karmienia, aby zbytnio nie ingerowała. Gdy szczeniaki zaczną prawidłowo jeść z miseczek, można im podawać jedzenie 3-4 razy dziennie; na tym etapie można wprowadzić mięso.
Tradycyjny pierwszy posiłek ze skrawków najlepszej wołowiny zawiera zbyt mało wapnia. Jeśli chcemy użyć świeżego mięsa, powinniśmy uzupełnić niedobór wapnia mączką kostną. Pierwszy posiłek powinno stanowić skrobane mięso – rodzaj „pasty mięsnej”. Jeśli szczeniaki mają więcej niż 3 tygodnie, można im dać surową, zmieloną wołowinę od razu z mączką kostną.
Zamiast tego możemy użyć specjalnych konserw dla szczeniąt. Nawet puszkowane mięso dla dorosłych psów pełniej pokrywa zapotrzebowanie organizmu niż świeże mięso, chociaż też powinno się do niego dodawać trochę mączki kostnej. Na cokolwiek się zdecydujemy, musi to być drobno zmielone. Aby ułatwić szczeniakom jedzenie mięsa z puszek, należy umieścić je w malej ilości wody (mniej niż 10% objętości) i rozgnieść nożem.
W miarę jak zmniejsza się ilość mleka od suki, trzeba dawać szczeniętom więcej pożywienia. Potrzebują one częstszego karmienia niż dorosłe psy z tych samych powodów co niemowlęta, tzn. szybkiego wzrostu i rozwoju. Ale jeśli nie odsądziliśmy szczeniąt przed 5 tygodniem życia, należy to zrobić jak najszybciej, zaczynając od mięsa . Ogólnie mówiąc, 6-tygodniowe szczenięta nie powinny wcale jeść pokarmu suki lub jeść tylko trochę.

Rozpoznawanie słabego szczeniaka

Zdrowe szczeniaki są suche, ciepłe,i okrągłe w dotyku, o „normalnym”napięciu skóry. Gdy się je podnosi,kurczą się. Słabe szczeniaki są wilgotne i miękkie w dotyku. Ich skóra jest nieelastyczna i „sterczy”, gdy odciągnie się jej fałd. Zadowolone, zdrowe młode wydają delikatne pomruki, przerywane piskami i ostrymi odgłosami, gdy są głodne lub w czasie karmienia. Słabe szczeniaki nie siedzą w miejscu, pełzają dokoła tracąc energię i kwiląc cienko i płaczliwie. W końcu leżą biernie w kącie legowiska. Trzeba uważać, czy nie ma szczeniąt, które nie dostają ftileka. Szczeniak może stracić kilka karmień,a potem jest już za słaby, aby w ogóle jeść.Takie szczenię wymaga specjalnej opieki- trzeba je wyjąć z pudełka i karmić z ręki. W razie wątpliwości należy wezwać lekarza weterynarii

Sposoby zapewnienia ciepła szczeniakom

Podczerwone lub matowe żarówki zainstalowane nad legowiskiem. Ostrzeżenie Nie można pozwolić, aby szczeniaki zetknęły się bezpośrednio z poduszką grzewczą – mogłyby się poparzyć.
Nie umieszczamy lamp podczerwonych zbyt blisko młodych – mogą spowodować miejscowe przegrzanie, a nawet poparzenie.
się zaziębiają, należy zatem wytrzeć je do sucha. W pierwszych kilkunastu godzinach życia szczeniaków może pojawić się infekcja, która nie da wyraźnych objawów i której nie będą w stanie zwalczyć. Nowo narodzone szczeniaki nie potrafią prawidłowo drżeć do 7-10 dni, nie potrafią nastroszyć sierści, aby zatrzymać izolacyjną warstwę powietrza. Tak więc termoregulacja szczeniąt jest bardzo słaba i temperatura ich ciała zmienia się wraz z temperaturą otoczenia. Po 6-7 dniach termoregulacja trochę się poprawia, ale nie jest zbyt sprawna do wieku 4 tygodni. Dlatego należy zapewnić dodatkowe ogrzewanie przynajmniej przez pierwsze 2 tygodnie, nawet jeśli małe pozostają przy suce, a dłużej – jeśli są to sieroty karmione z butelki.
Temperatura w pokoju powinna wynosić 30-33°C (szczeniaki tolerują niewielkie wahania przez krótki okres). Alternatywnym sposobem jest utrzymywanie temperatury na minimalnym poziomie 21°C i dostarczanie dodatkowego ogrzewania dla samego legowiska. Temperatura pomieszczenia może spadać o 3°C co 2 tygodnie, aż do otrzymania normalnej temperatury otoczenia. Trzeba bardzo uważać, w jaki sposób dostarcza się dodatkowe ciepło. Ponieważ regulacja cieplna szczeniąt jest tak słaba, bezpośrednie ogrzewanie skierowane na jedną część ciała nie jest odpowiednio rozprowadzane i może uszkodzić skórę

Sen i odpoczynek szczeniąt

Tak jak dzieci szczenięta mają ogromne zapotrzebowanie na sen. Dobrze karmione szczenięta w pierwszym tygodniu życia niemal wyłącznie jedzą i śpią. Później ich aktywność wzrasta aż do wieku trzech tygodni, gdy – niepewnie stawiając pierwsze kroki – zwiedzają swoje pudełko. W wieku 12-14 tygodni okresy niezwykłej aktywności przerywa­ne są okresami bardzo głębokiego snu, które są ulgą dla właściciela!
Utrzymywanie ciepła szczeniąt
Temperatura jest czynnikiem, który należy kontrolować i regulować. Szczenięta przed urodzeniem rozwijają się w macicy w temperaturze 38,5°C i pomimo spadku temperatury ciała suki tuż przed porodem, przyjście na świat jest dla szczeniaka poważnym szokiem termicznym.

Kundel czy rasowy?

Określenie „kundel” jest niezręczne. Przywołuje na myśl żałosne, szperające w śmieciach stworzenia, które widuje się | na ulicach niektórych miast i wiosek.
W rzeczywistości określenie to oznacza psa o nieokreślonej rasie lub mieszanym pochodzeniu. Za kundlami przemawia fakt, że dużo rzadziej chorują. Potrzebują jednak tyle samo uwagi i opieki co najdroższe psy rasowe, gdyż nie są odporne na groźne choroby zakaźne.
Zrozumiałe, że temperament i dorosły wygląd kundli jest trudniejszy do przewidzenia. Jeśli to możliwe, dobrze jest odwiedzić matkę i jej szczenięta, aby choć trochę zorientować się, co może wyrosnąć ze szczenięcia. Wypada też taktownie spytać o ojca. Nawet jeśli ciąża była nieporozumieniem, właściciele suki mogą go znać.
Niektórzy hodowcy specjalnie krzyżują psy rasowe. Tego typu skojarzenia bywają również wynikiem przypadku. Potomstwo z takiego kojarzenia zalicza się, może niesłusznie, do kundli, mimo że ich pochodzenie jest znane. Te „krzyżowania pierwszego stopnia” mogą chronić przed wystąpieniem wad dziedzicznych, podczas gdy wygląd i temperament są dość łatwe do przewidzenia. Jednak nie zawsze, i krzyżowanie daje czasem straszne wyniki, gdy szczenięta odziedziczą po rodzicach najgorsze cechy. Podobnie jak czysta rasa, która je wydała, kundle mogą być agresywne. W przypadku psów rasowych sprawa jest prosta. Psy te wyselekcjonowano, aby odpowiadały pewnym wymaganiom. Gdy zdecydujemy się już na jakąś rasę, to mniej więcej wiemy, jaki będzie nasz pies, gdy urośnie.

Pies czy suka?

Wybór płci psa może być trudny. Większość właścicieli ma własne zdanie na ten temat, ale obie płcie mają swoje wady i zalety. Często uważa się, że suki wymagają więcej uwagi. Jednak łatwiej je szkolić i prędzej przywiązują się do swojego właściciela. Wadą suk jest ich cykl reprodukcyjny, który występuje 2 razy w roku. Podczas cieczki suka jest atrakcyjna dla psów i czasem podejmuje desperackie próby ucieczki. Jej wydzielina może brudzić podłogę.

Niektóre suki mają też skłonność do ciąż urojonych. Rozwiązaniem jest operacyjnie przeprowadzona sterylizacja, która jednak znacznie zwiększa koszty utrzymania suki. Ale jeśli chcemy prowadzić hodowlę i sprawić dzieciom radość z posiadania malutkich szczeniaków w domu – wybierzmy sukę. Wielbiciele psów utrzymują, że są one bardziej zrównoważone. Pies z pewnością będzie się włóczył w poszukiwaniu suki, jeśli któraś w okolicy ma cieczkę i to może być kłopotliwe zarówno dla właścicieli psa, jak i suki. Bywa, że bardziej dominująca natura psa utrudnia szkolenie, może się on nawet pokusić o zakwestionowanie autorytetu człowieka. Istnieje przekonanie, że psy mają więcej charakteru; częściowo jest to prawda – to warunek ich niezależności.

Pies może stać się agresywny lub tak się włóczyć, że konieczna będzie kastracja, która niestety może zmienić charakter zwierzęcia. Nigdy nie powinno się przeprowadzać kastracji dla samej wygody, zawsze musi zaistnieć ważny powód.

Jakiej wielkości pies?

Wielkość jest ważną sprawą. Duże psy mogą skutecznie odstraszać obcych, ale koszty ich utrzymania są na pewno większe. Gdy dorastają, potrzebują bardzo dużo ruchu. Oczywiście nie nadają się do śródmiejskiego życia. Spacery późną nocą mogą być niebezpieczne i osłabić nasze postanowienie, aby wyprowadzać je regularnie.
Duże, skoczne szczeniaki mogą przewracać dzieci i sprawić kłopot starszym ludziom. Ale u większości dużych psów łagodność dorównuje rozmiarom; gdy „olbrzymy” dorosną, są ostrożne w stosunku do dzieci.
Psy małe i miniatury potrzebują dużo mniej ruchu, właściwie same go sobie zapewniają w ogrodzie, zwłaszcza gdy trzymamy dwa psy razem. Uwaga na małe dzieci – kości ras miniaturowych są bardzo delikatne, cienkie i kruche, i dzieci mogą je niechcący poważnie uszkodzić.

Długość życia
Duże rasy starzeją się na ogół szybciej niż małe, które zwykle żyją dłużej. Dogi są już stare w wieku 8-9 lat i nieliczne tylko dożywają 11-12 roku życia. Niewiele labradorów kończy 14 lat, ale niektóre teriery osiągają wiek do 20 lat! Psy ras miniaturowych żyją na ogół krócej. Problem z odchodami W społeczeństwach wysoko rozwiniętych krajów Europy Zachodniej przywiązuje się do tego problemu duże znaczenie. Duże psy dużo jedzą . i proporcjonalnie dużo wydalają. Odchody mogą być spalone lub zakopane w ogrodzie, ale usuwanie ich z niektórych miejsc bywa kłopotliwe i należy o tym pomyśleć wybierając psa.

Jakiego wybrać psa

Stosunki międzyludzkie oparte są na „sygnałach społecznych” – wyrazie twarzy, kontakcie głosowym i wzrokowym, czasie spędzonym razem, wzajemnej zależności i odpowiedzialności, pocieszającym dotyku. Takie same sygnały występują między ludźmi i ich zwierzętami. Po co mieć psa? Psy szukają ludzi i ich towarzystwo bezsprzecznie sprawia im przyjemność. Często spełniają rolę dzieci i są uzależnione od właścicieli przez cale swoje życie. W istocie ta zależność jest obustronna. Psychologiczna wartość głaskania psa jest dobrze znana lekarzom – zmniejsza stres i obniża ciśnienie krwi. Pies jest częścią naszej rodziny – przyjacielem, obrońcą, towarzyszem, pocieszycielem, rozrywką. Będziemy się zastanawiać, jak kiedykolwiek mogliśmy się bez niego obyć.

Jaki rodzaj psa?
Warto dopasować swój styl życia do temperamentu i potrzeb psa. Jedną z podstawowych spraw jest osobowość psa . Może szukamy psa pasterskiego lub umiejącego pilnować, aportować lub tropić i wystawiać zwierzynę. Inne pytania, które trzeba sobie zadać to: Jaki wiek? Jaka wielkość? Jaka płeć? Kundel czy rasowy?
Wiek psa Jest to jedna z pierwszych kwestii, którą należy rozstrzygnąć. Oczywiście szczenięta mają dużo uroku, co jest szczególnie ważne, gdy w domu są dzieci, ale starszy pies może być bardziej odpowiedni.
Jeśli szukamy dobrego towarzysza i od samego początku chcielibyśmy go wszędzie zabierać, młody pies byłby najlepszy. Dla starszych ludzi niesforny szczeniak mógłby być męczący, ale byliby w stanie zapewnić dom starszemu, zabłąkanemu psu.

Szczenięta
Jeśli wybierzemy szczeniaka, ktoś powinien być w domu przez całą dobę, lub zaglądać doń kilka razy w ciągu dnia. Trzeba spędzać z pieskiem dużo czasu, aby nawiązać dobre stosunki i móc nauczyć go życia w mieszkaniu. Rozłączenie z matką jest dla szczeniaka bolesnym przeżyciem; częsta lub długa rozłąka z nowymi „rodzicami” może spowodować poważne spustoszenia w jego psychice. Starsze psy
Wybierając starszego psa trzeba sprawdzić, czy jest przyzwyczajony do mieszkania, bo może się zdarzyć, iż nasz nowy przyjaciel długo mieszkał w budzie. Musimy wiedzieć, dlaczego jest bezdomny – może być agresywny, nerwowy lub brudzić w domu. Takiemu psu trzeba okazać wiele cierpliwości i nie pozostawiać go zbyt długo samego.

Yorkshire terier

Wersja zabawkowa teriera, ale z siłą charakteru, która pasuje do jej większych krewnych.
Historia Yorkshire teriery pochodzą z okolic przemysłowych północnej Anglii polowy XIX wieku. Zostały wyhodowane przez robotników, którym trudno było trzymać duże psy, ale którzy łaknęli towarzystwa żywej istoty. Ich prawdopodobnymi przodkami są czarno podpalane teriery, maltańczyk  i nie istniejący już clydesdale terier. Z każdego miotu dobierano najmniejsze psy do dalszej hodowli i yorkshire terier stopniowo „skurczył” się do rozmiaru znanego dzisiaj. Pierwsze psy pokazano w Wielkiej Brytanii w 1860 roku, a w 1880 roku rasa ta dotarła do Ameryki. Yorkshire terier ma teraz ustaloną pozycję wśród  najpopularniejszych ras w wielu krajach świata. Temperament Zadziwiająco apodyktyczny, jak na swoją wielkość, a także bardzo dobry stróż. Wymagania Częsta pielęgnacja długiej jedwabistej sierści zapobiega powstawaniu kołtunów.